Właściwości kawy

Czy kawa szkodzi? Właściwości kawy i przeciwwskazania do jej picia.

Kawa to napój, bez którego wiele osób nie wyobraża sobie życia, zwłaszcza poranków. Czasem sam jej zapach pobudza i dodaje energii, ciężko jest więc całkowicie z niej zrezygnować lub nawet mocno ograniczyć się w jej spożywaniu. Czy jednak jest to potrzebne?

Nie taki diabeł straszny

Na temat kawy krąży dużo nieprawdziwych opinii, które już dawno zostały zdementowane, jak na przykład tak, że mocno szkodzi ona osobom z chorobą wieńcową i z tego powodu nie mogą one jej pić nawet w małych ilościach. Nieprawdą jest także fakt, że powoduje odwodnienie organizmu (choć faktycznie ma lekkie działanie moczopędne) czy szkodzi na żołądek, powodując jego wrzody. Jeśli tylko pije się kawę w umiarkowanych ilościach i nie wypija zbyt wielu filiżanek jedna po drugiej, nie należy nawet obawiać się nawet nadmiernego wzrostu ciśnienia i tętna. Warto też pamiętać, że najzdrowsza jest kawa bez żadnych dodatków. Cukier i śmietanka sprawiają, że staje się bardziej szkodliwa, powodując na przykład wzrost cholesterolu.

Kawa może nawet pomagać

Czy kawa jest zdrowa? Naukowcy już dawno odkryli, że są takie obszary, w których jej spożywanie może być pomocne. Przede wszystkim picie tego napoju poprawia koncentrację i jasność myślenia, na przykład po nieprzespanej nocy. Może to być przydatne nie tylko na egzaminie, ale też kiedy jest się kierowcą. Poza tym picie kawy może przyczynić się do uchronienia się przed cukrzycą, gdyż napój ten poprawia metabolizm tłuszczów. Panowie, którzy piją duże ilości kawy, są też mniej narażeni na raka prostaty. Dobroczynne właściwości kawy, a raczej zawartej w niej kofeiny, doceniają także osoby odchudzające się, gdyż wspomaga ona proces spalania tłuszczu i poprawia metabolizm.

Kto musi unikać kawy?

Stosowanie kawy w umiarkowanych ilościach nie tylko nie jest szkodliwe, ale nawet może być wskazane. Jednak warto pamiętać, że są pewne grupy osób, które nie powinny sięgać po ten napój w ogóle. Są to przede wszystkim kobiety w ciąży oraz karmiące piersią. Kofeina przenikająca do organizmu dziecka nie da dobrych skutków. Chyba nikt nie ma też wątpliwości co do tego, czy kawa szkodzi osobom chorym na serce – chociaż warto poradzić się lekarza, czy na pewno absolutnie nie można pić kawy. Warto też pamiętać o tym, że jej różne metody parzenia zmieniają jej właściwości, mogą na przykład zmniejszać ilość kofeiny.

Picie kawy jest niewskazane także w przypadku osób cierpiących na refluks żołądkowo-przełykowy, gdyż napój ten wzmaga wydzielanie soków żołądkowych, powodując zgagę.

Dieta lekkostrawna

Dieta lekkostrawna. Jak jeść lekko i zdrowo?

Dieta lekkostrawna to głównie dieta lecznicza. Zalecana jest dla osób po operacjach, w schorzeniach jelit, ale też dla osób, które chcą schudnąć. Wbrew pozorom nie jest to dieta restrykcyjna. Zatem czym się charakteryzuje dieta lekkostrawna? Co jeść a czego unikać?

Co jeść przy diecie lekkostrawnej?

Produkty diety lekkostrawnej muszą być zróżnicowane i bogate w witaminy i minerały. Powinna w pełni pokrywać nasze zapotrzebowanie kaloryczne i dostarczać nam energii. W tej diecie ogranicza się spożycie błonnika pokarmowego, który jest drażniący dla jelit. Wyklucza się również potrawy tłuste, smażone i ciężkostrawne. Posiłki powinny być gotowane na parze i w wodzie, duszone. Zaleca się spożywanie chleba pszennego, chude mięso, zupy krem, ryż, ziemniaki, gotowane warzywa, musów owocowych, jogurtu naturalnego, chudego twarogu. Z warzyw zaleca się jedzenie: buraków, pomidorów (bez skórki), dyni, pietruszki, marchwi, sałatę lodową, selera. Natomiast z owoców: banany, gotowane jabłka, morele, brzoskwinie, arbuz, maliny, truskawki, jeżyny. W diecie lekkostrawnej nie należy spożywać tłustych wędlin i mięs, warzyw kapustnych, tłustych wyrobów mlecznych, cebuli, ostrych przypraw, kawy, mocnej herbaty, alkoholu.

Przykładowe menu w diecie lekkostrawnej

Dzień powinniśmy zacząć od śniadania. Lekkostrawne śniadanie może się składać z jajek i pomidorów, a do tego do picia kawa zbożowa. Innym pomysłem na śniadanie jest zjedzenie płatków owsianych z owocami. Również możemy zjeść bułkę pszenną z dobrą jakościowo wędliną. Jeżeli chodzi o lekkostrawny obiad to tutaj mamy duże pole do popisu. Możemy ugotować na parze rybę, np. pstrąga z warzywami a do tego zupę krem z cukinii. Innym pomysłem jest przygotowanie gulaszu wołowego z kaszą. Do dań obiadowych warto dodawać ryż, kaszę jaglaną, ryby. Na podwieczorek możemy zjeść jogurt naturalny z owocami, wypić sok warzywny domowej roboty, koktajl. Nie należy również zapominać o kolacji. Powinna być ona zjedzona przynajmniej 2 godziny przed snem. Na kolację możemy przygotować pierś z kurczaka z warzywami, krem z dyni, komosę ryżową. „W diecie lekkostrawnej z ograniczeniem tłuszczu spożycie tłuszczu powinno wynosić od 30 do 50 g na dobę.” Przepisy kulinarne w diecie lekkostrawnej są coraz bardziej popularniejsze. Kopalnią wiedzy jest internet. Można je tworzyć także samodzielnie łącząc różne smaki. Warto przygotować jadłospis z tygodniowym wyprzedzeniem. Dzięki temu wcześniej będziemy mogli zaplanować zakupy oraz rozplanować gotowanie posiłków.

Dieta bezglutenowa

Dieta bezglutenowa. Jakie produkty nie zawierają glutenu?

Produkty bezglutenowe można dziś znaleźć niemal w każdym sklepie. Osoby cierpiące na nietolerancję tego składnika mają więc znacznie ułatwione zadanie przy komponowaniu swojego jadłospisu. A stosowanie diety bezglutenowej nie jest wcale proste, ponieważ gluten znajdziemy w składzie żywności przetworzonej niemal na każdym kroku- nawet w najmniej oczywistych produktach. Dlatego osobom chorym na nietolerancję glutenu zaleca się korzystanie z przepisów bezglutenowych opartych na naturalnych produktach. Przy odrobinie chęci z produktów bezglutenowych można przyrządzić niemal wszystko.

Dla kogo produkty bez glutenu?

Bardzo popularna ostatnimi czasy dieta bezglutenowa jest dziś stosowana przez wielu amatorów zdrowego odżywiania. Co ciekawe, w dużej mierze są to osoby, które nie chorują na żadną z przypadłości, jaka wymagałaby wyeliminowania tego składnika z codziennego jadłospisu. Nie istnieją w tej chwili naukowe dowody na to, że spożywanie glutenu może szkodzić komukolwiek, kto nie ma na niego uczulenia. Dlatego nie zaleca się absolutnie całkowitej rezygnacji z glutenu w diecie człowieka zupełnie zdrowego.

Glutenu powinny unikać głównie osoby cierpiące na celiakie, chorobę Duhringa (czyli skórną odmianę celiakii), uczulenie na gluten, oraz nadwrażliwość na ten składnik. W przypadku dwóch pierwszych przypadłości, produkty bez glutenu to absolutna konieczność- taka dieta musi być kontynuowana przez całe życie. W przypadku uczuleń czy alergii dopuszczalne są pewne odstępstwa.

Produkty i przepisy bezglutenowe

W gruncie rzeczy łatwiej wymienić produkty, które gluten zawierają niż na odwrót. Jest to m. in. pszenica, żyto czy jęczmień. Wydawać by się mogło, że unikanie spożywania kilku rodzajów zbóż to nic trudnego. Okazuje się jednak, że w żywności przetworzonej znajdziemy całe pokłady glutenu. W tym tkwi waśnie trudność w stosowaniu diety bezglutenowej. Pszenica, żyto i jęczmień są stosowane w wielu wypiekach, deserach, patkach, makaronach itd. Bezglutenowcy muszą wykazać się dużą uwagą podczas robienia zakupów, ponieważ jedynym sposobem uniknięcia wpadki jest dokładne sprawdzanie składów kupowanych produktów.

Aby unikać jedzenia wysoko przetworzonego, warto opierać swój jadłospis na naturalnych produktach. Przepisy bezglutenowe tym różnią się od tradycyjnych, że po prostu stosuje się w nich zamienniki bez glutenu. A jest w czym wybierać. Glutenu nie zawierają m. in.: ryż, kukurydza, proso, gryka, amarantus, oraz wszelkie mąki, kasze i pieczywo wytwarzane na bazie tych zbóż.

Grzybica paznokci

Grzybica paznokci. Leczenie zakażeń grzybicznych. [Objawy i profilaktyka]

Grzybica paznokci, atakująca głównie paznokcie stóp, należy do bardzo powszechnych chorób – przyjmuje się, że cierpi na nią ponad 20% populacji, choć wielu chorych w ogóle o tym nie wie. Warto więc obserwować swoje paznokcie, bo im wcześniej zacznie się leczyć tę chorobę, tym lepiej.

Objawy grzybicy paznokci

Problemem w rozpoznaniu tej choroby we wczesnym stadium jest fakt, że początki grzybicy paznokci łatwo jest przeoczyć. Zwykle pojawiają się na nich przebarwienia, najpierw białe, potem żółtawe, a na koniec paznokieć staje się brązowy. Na tym etapie też jego tkanka staje się coraz grubsza, wobec czego takie paznokcie trudno się obcina, a także rozwarstwia się i łuszczy. Zwykle też zjawiskom tym towarzyszy przykry zapach stóp, gdyż pod paznokciami znajdują się złogi grzybicze. Warto też wiedzieć, że w większości przypadków grzybica paznokci bierze się z grzybicy stóp. Obiema tymi chorobami bardzo łatwo jest się zarazić, na przykład podczas korzystania z narzędzi do pedicure, z których korzystała chora osoba, używając tych samych skarpetek czy butów bądź na basenie czy w saunie. Dlatego ważne jest, by unikać takich możliwości zarażenia, a także dbać o higienę stóp. Grzyby dobrze rozwijają się w wilgotnym środowisku, dlatego należy zawsze dobrze osuszać stopy, zwłaszcza między palcami, nosić przewiewne skarpetki i obuwie (oraz unikać butów, które przemakają), a jeśli zachodzi taka potrzeba, używać środków na nadmierne pocenie, jak antyperspirant i talk do stóp. Grzybicy paznokci sprzyja także noszenie ciasnych butów.

Leczenie grzybicy

Grzybica paznokci należy do najbardziej uciążliwych chorób. Jeden z problemów polega na tym, że nie da się leczyć jej samodzielnie. Tylko jeśli jest w początkowym stadium, pomóc może używanie środków do smarowania z apteki, jednak dużo lepiej będzie od razu udać się do dermatologa, by skrócić czas leczenia i zapobiec nawrotom.

Leczenie grzybicy w jej lżejszych postaciach opiera się na używaniu środków zewnętrznych, jak maści, spray’e, a także specjalne plastry na paznokcie. Kiedy zaś choroba jest bardziej zaawansowana, niezbędne może być przyjmowanie leków doustnych. Niestety kuracje takie zwykle trwają nawet kilka miesięcy, a jeśli skróci się je na własną rękę, problem szybko może powrócić – grzyby są uciążliwe i podstępne. W niektórych przypadkach mocno zaawansowanej grzybicy konieczne jest zeszlifowanie paznokci, a potem wykonanie rekonstrukcji. Na odrośnięcie zdrowych paznokci trzeba czekać nawet do roku. Najlepiej jest więc chronić się przed zachorowaniem.

Wypadanie włosów

Wypadające włosy – Jak radzić sobie z wypadającymi włosami? [Przyczyny i Leczenie]

Wypadanie włosów to jeden z najczęstszych problemów dermatologicznych. Ich wzmożone wypadanie jesienią i zimą jest naturalne, jednak jeśli zdarza się to w inne pory roku, może niepokoić, zwłaszcza jeśli ilości traconych włosów są znaczne.

Najczęstsze przyczyny wypadania włosów

Problem ten jest tak mocno rozpowszechniony między innymi z tego względu, że jest wiele czynników, które powodują wypadanie włosów. Może to być na przykład skutek diety ubogiej w składniki odżywcze, nie tylko te najważniejsze dla włosów, jak cynk, biotyna, żelazo, miedź czy selen. Kiedy organizmowi brakuje ważnych dla niego substancji, pozbywa się, czego tylko może, a wypadanie włosów i łamanie się paznokci są pierwsze na tej liście. Bardzo niekorzystnie na stan włosów wpływa także stres, stosowanie niektórych leków, a także choroby. Wypadanie mogą powodować między innymi problemy z tarczycą, a także zaburzenia hormonalne, konieczna może więc okazać się wizyta u dermatologa.

Jeśli chodzi o wzmożone wypadanie włosów przyczyny często leżą też po stronie niewłaściwej pielęgnacji. Szkodzi zwłaszcza aplikowanie agresywnych kosmetyków na skórę głowy, gdyż osłabia to cebulki. Bardzo źle działają na przykład farby i rozjaśniacze, które mają kontakt ze skalpem.

Jak sobie pomóc?

By móc skutecznie zahamować wypadanie włosów, trzeba wpierw odkryć, od czego wypadają włosy, zupełnie inne bowiem działania trzeba wdrożyć kiedy jest to spowodowane złą dietą, a kiedy chorobą. Wypadanie powodowane przez problemy zdrowotne powinno ustać po wdrożeniu odpowiedniego leczenia. Pomóc mogą też środki przepisane przez dermatologa, na przykład recepturowe wcierki czy silne środki zażywane doustnie, jak wysoko stężone witaminy. Jeśli zaś przyczyną wypadania jest zła dieta, należy postarać się ją zmienić, ale bardzo pomocne może być też sięgnięcie po dobre suplementy wzmacniające włosy, na przykład ze skrzypem, pokrzywą, cynkiem i biotyną.

Godne polecenia preparaty

W innych przypadkach, a także jako wsparcie dla wymienionych metod, warto też sięgnąć po dobre preparaty, na przykład apteczne, które wzmocnią włosy, hamując ich wypadanie, a także przyczynią się do stymulowania ich odrostu. Są to przede wszystkim szampony o specjalistycznym składzie, ale jeszcze lepsze skutki może dać stosowanie preparatów do wcierania w skórę głowy. Nie tylko docierają one w miejsce, gdzie są najlepiej wykorzystywane, ale też pozostają w nim przez długi czas, co pozwala im zadziałać. Jednocześnie wcieranie ich powoduje masaż skóry głowy, co ma ogromne znaczenie, gdyż poprawia jej ukrwienie i tym samym natlenienie cebulek. Nawet sam masaż może zdziałać wiele.

Trądzik

Trądzik – Powracająca zmora młodości [Zapobieganie i leczenie]

Trądzik zwykle kojarzony jest z młodzieńczą odmianą tej choroby, a więc często młodzi ludzie spodziewają się, że kiedy skończy się okres dojrzewania i hormonalnej burzy, ich skóra odzyska równowagę i piękny wygląd. Nie zawsze jednak tak bywa, gdyż trądzik dorosłych jest coraz powszechniejszy.

Zmiany skórne w późniejszym wieku

Trądzik u dorosłych może pojawić się niezależnie od tego, czy miało się problemy skórne w okresie dojrzewania. Zwykle pojawia się około 25-30 roku życia, a więc dawno po okresie dojrzewania, kiedy wydaje się, że sytuacja hormonalna powinna być dawno unormowana. Nie zawsze jednak tak jest i nie zawsze przyczyną trądzik u dorosłych są problemy hormonalne. Bywa tak jednak dość często, u kobiet zwykle jest to nadmiar hormonów męskich bądź problemy pojawiają się przed miesiączką, kiedy spada poziom kobiecych hormonów. Poza tym za problemy skórne w dorosłym wieku może być odpowiedzialna skłonność dziedziczna, stres, stosowanie niektórych leków, używek, niezdrowa dieta, a także zła pielęgnacja cery. Chodzi tu zwłaszcza o niedostateczne oczyszczanie cery, gdyż gromadzące się na jej powierzchni zanieczyszczenia i nadmiar sebum są w głównej mierze odpowiedzialne za pojawianie się pryszczy i zaskórników.

Jak leczyć trądzik w dorosłym wieku?

Niestety nie jest to łatwe. Dobra wiadomość jest taka, że tego rodzaju postać trądziku zwykle nie zostawia brzydkich blizn, jak to ma miejsce w przypadku trądziku w okresie dojrzewania – o ile nie uszkadza się skóry poprzez wyciskanie zmian. Problem stanowi jednak fakt, że niedoskonałości trudno jest się pozbyć. Mają one też inną postać niż w trądziku młodzieńczym. Zwykle nie są to czerwone, drobne krostki, którymi usiana jest cała twarz, ale są to duże, bolesne, często podskórne grudki i guzki, a także ropne nacieki.

Kluczowa w leczeniu trądziku jest pielęgnacja cery. Czasem to wystarczy, by trzymać problem w ryzach. Ważne jest zwłaszcza systematyczne oczyszczanie oraz złuszczanie, gdyż do powstawania niedoskonałości przyczynia się nadmierne rogowacenie ujść gruczołów łojowych. Nie można jednak jednocześnie nadmiernie wysuszać cery, gdyż wówczas będzie bardziej się przetłuszczać.

Jeśli pielęgnacja to za mało, warto wybrać się do dermatologa. Lekarz przepisze środki do smarowania skóry lub, w cięższych przypadkach, do stosowania doustnego, na przykład retinoidy. Pomocne może być też stosowanie tabletek antykoncepcyjnych u kobiet, a także zabiegi kosmetyczne, jak laserowe leczenie trądziku, peelingi medyczne czy mikrodermabrazja.

Alergia pokarmowa

Czym jest Alergia Pokarmowa? Wymuszona dieta. [Objawy, Leczenie, Przyczyny]

O alergiach pokarmowych słyszy się coraz częściej. Ponieważ mogą one wystąpić na każdym etapie życia, nawet u osób, które nigdy nie miały tego rodzaju problemów, warto wiedzieć, na czym polega to zjawisko.

Skąd bierze się alergia pokarmowa?

Alergia pokarmowa to nieprawidłowa, przesadna reakcja immunologiczna organizmu na alergen. Alergenem może być zaś bardzo wiele składników. Szczególnie popularne jest uczulenie na mleko i jego przetwory, a konkretnie – na znajdującą się w nim laktozę. Na drugim miejscu znajduje się uczulenie na gluten, znajdujący się głównie w pszenicy i jej produktach. Ponadto można być uczulonym na orzeszki, niektóre warzywa i owoce, zwłaszcza cytrusowe. Alergie pokarmowe mogą mieć charakter przejściowy, jak w przypadku pierwszych sezonowych owoców, ale częste są też takie, które całkowicie uniemożliwiają spożywanie uczulających pokarmów.

Jak objawia się alergia pokarmowa u dorosłych?

Niezależnie od tego, co jest alergenem, wystąpić mogą bardzo różne objawy, które czasem pojawiają się od razu po spożyciu alergenu, a czasami dopiero po jakimś czasie. Niektóre z nich są dość błahe, inne do tego stopnia poważne, że mogą zagrażać życiu. Ponadto niektóre z objawów dość łatwo jest zidentyfikować, ale zdarzają się też takie dolegliwości, które bardzo trudno jest przyporządkować do alergii pokarmowych.

Do najczęstszych objawów należą dolegliwości takie jak reakcje ze strony układu pokarmowego – bóle brzucha, nudności, wymioty, wzdęcia, biegunka, reakcje skórne, jak pokrzywka, swędzenie wysypka, a nawet opuchnięcia, duszności, objawy typowe dla astmy, trudności z oddychaniem, kołatanie serca. Pojawić może się też uczucie ciągłego zmęczenia, bóle głowy i migreny. W skrajnych przypadkach spożycie alergenu skutkuje wstrząsem anafilaktycznym, który jest bezpośrednim zagrożeniem życia. Widać więc, że tematu alergii pokarmowych nie można bagatelizować.

Na czym polega leczenie?

Tylko w niektórych przypadkach można leczyć alergie pokarmowe w ten sposób, by możliwe było spożywanie uczulającego składnika. Przykładem tego jest nietolerancja laktozy – jej przyczyną jest niedobór enzymu laktazy i można zażywać tabletki, które naśladują jego działanie, co pozwala uniknąć przykrych objawów.

Poza tym jednak zwykle stosuje się przede wszystkim dietę eliminacyjną, czyli zakładającą unikanie uczulającego składnika. Jest to dość kłopotliwe, gdyż w przypadku alergii na mleko nie można spożywać nie tylko jego w podstawowej formie, ale nawet tych produktów, które zawierają go w śladowych ilościach.

W cięższych przypadkach alergii stosuje się też leczenie farmakologiczne.

Cukrzyca

Co to jest Cukrzyca? Jak być Diabetykiem? [Objawy, Leczenie, Styl życia]

Cukrzyca to choroba przewlekła, do której dochodzi, kiedy organizm nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny lub też nie jest w stanie skutecznie wykorzystać insuliny, którą sam produkuje. Cukrzyca wiąże się z zaburzeniem metabolizmu cukrów, które pochodzą z żywności.

Cukier dla organizmu jest źródłem energii, jednak jego poziom jest stale kontrolowany przez hormon zwany insuliną. Zaburzenie mechanizmu produkcji insuliny wiąże się z rozwojem cukrzycy.

Główne przyczyny cukrzycy

Wbrew ogólnym przekonaniom zostanie cukrzykiem (diabetykiem), nie jest trudne. Na rozwój cukrzycy ma wpływ zaburzony metabolizm cukrów oraz zaburzenia w wydzielaniu insuliny, jednak to nie wszystko. Prawdopodobieństwo rozwoju cukrzycy wzrasta podczas prowadzenia niewłaściwego trybu życia, złych nawyków żywieniowych czy ograniczenia do minimum aktywności fizycznej. Do tego niesprzyjająca jest otyłość palenie papierosów czy nawet picie alkoholu. Jeżeli w rodzinie zdarzały się przypadki cukrzycy, kolejne pokolenia są nią również zagrożone.

Objawy cukrzycy

Jednym z głównych objawów cukrzycy jest wysoki poziom glukozy we krwi. Wśród objawów mniej kojarzonych z tą chorobą zalicza się np. uczucie ciągłego zmęczenia i senności, utratę wagi połączoną ze zwiększonym apetytem, wzmożone pragnienie i częste oddawanie moczu. Osoby chore często też atakuje grzybica skóry i paznokci. Czasami występuje też pogorszenie widzenia, bóle głowy, a nawet wolniejsze gojenie się ran. Niektóre z tych objawów są trudne do połączenia z rozwojem choroby.

Cukrzyca typu 1

Cukrzyca typu 1 określana jest także mianem cukrzycy insulinozależnej.

W przebiegu tego typu cukrzycy, organizm zachowuje zdolność wytwarzania insuliny, jednak staje się on oporny na jej działanie. Stąd też w pierwszej fazie choroby występuje tzw. insulinooporność. Osoby z cukrzycą typu 1 nie są w stanie utrzymać odpowiedniego poziomu cukru we krwi, co może skutkować rozwojem przewlekłej hiperglikemii (rozwojem tzw. stanu przedcukrzycowego i cukrzycy typu 2). Wśród głównych objawów insulinooporności wymienia się m.in. senność, apatia, a nawet stany depresyjne. Obserwuje się również wzmożony apetyt, wzrost masy ciała i oczywiście podwyższony poziom cukru. Leczeni cukrzycy typu 1 polega na systematycznym podawaniu insuliny. W profilaktyce niezwykle ważna jest odpowiednia dieta oraz aktywność fizyczna.

Cukrzyca typu 2

Cukrzyca typu 2 określana jest jako cukrzyca nieinsulinozależna. Jest to choroba metaboliczna, często też określana jako cywilizacyjna. W jej przebiegu występuje wysokie stężenie glukozy we krwi przy jednoczesnej oporności a insulinę. Na jej rozwój mają wpływ czynniki środowiskowe (otyłość, niezdrowy tryb życia, wiek- najczęściej występuje u osób dorosłych).

Grypa

Grypa – Gość nie mile widziany [Objawy, leczenie i zapobieganie]

Grypa żołądkowa jest jedną z tych dolegliwości, których każdy z nas chciałby unikać. Nieprzyjemne objawy i groźne powikłania sprawiają, że ta pozornie niezbyt poważna choroba może być niebezpieczna dla zdrowia, zwłaszcza w przypadku dzieci. Jakie są jej objawy i jak wygląda leczenie grypy jelitowej?

Grypa żołądkowa objawy

Najbardziej charakterystycznymi objawami grypy żołądkowej, znanej również jako grypa jelitowa lub potoczna „jelitówka” są wymioty i biegunka. Objawy te pojawiają się już na wczesnym etapie choroby, nawet po 12 godzinach od zakażenia. Oprócz nich mogą wystąpić również inne dolegliwości, takie jak:

  • ogólne osłabienie
  • bóle głowy i brzucha
  • gorączka lub stan podgorączkowy
  • brak apetytu/jadłowstręt

Biegunka w przypadku grypy żołądkowej jest bardzo charakterystyczna i najczęściej występuje w wodnistej postaci. Zarówno biegunka, jak i wymioty mogą utrzymywać się nawet przez kilka dni. Może zdarzyć się, że tradycyjne leki przeciwbiegunkowe i przeciwbólowe mogą nie działać w przypadku tej choroby. W skrajnych sytuacjach konieczna może być konsultacja z lekarzem, zwłaszcza w przypadku dzieci, u których bardzo łatwo jest o odwodnienie organizmu.

Leczenie grypy jelitowej

Nie istnieje jeden lek, który pozwalałby całkowicie zwalczyć grypę żołądkową. Zamiast tego stosuje się leczenie objawowe i nie dopuszcza do odwodnienia organizmu, które jest groźne u dzieci i może powodować niebezpieczne powikłania. Dolegliwości najczęściej ustępują samoistnie po 2-3 dniach, jeśli jednak choroba utrzymuje się dłużej lub ma szczególnie zaostrzony przebieg, warto skonsultować się z lekarzem.

Przy grypie jelitowej stosuje się głównie leki przeciwbiegunkowe, jednocześnie podając choremu elektrolity. W pierwszych dwóch dniach choroby najlepiej ograniczyć się do płynów, dopiero trzeciego dnia wprowadzając lekkie przekąski. Dodatkowo przez kolejnych kilka tygodni od zakończenia choroby warto powstrzymać się od jedzenia ciężkich potraw, jako że układ pokarmowy jest osłabiony.

Zapobieganie grypie jelitowej

Jak w przypadku każdej choroby, lepiej zapobiegać, niż leczyć. Dotyczy to głównie dzieci, u których można znacząco zmniejszyć zachorowalność na „jelitówkę” poprzez wykonanie szczepienia przeciwko rota-wirusom. Jednocześnie należy dbać o higienę w domu, miejscu pracy i szkole. Na brudnej desce klozetowej lub umywalce bakterie wywołujące grypę żołądkową rozwijają się bardzo szybko. Aby temu zapobiec, należy regularnie je czyścić i dezynfekować, a także myć ręce po każdym użyciu.